Publikacja to podręcznik skierowany głównie do dziennikarzy i osób pracujących w mediach, który pokazuje, jak odpowiedzialnie mówić o przemocy wobec kobiet oraz jak media mogą przeciwdziałać stereotypom i nierównościom.
Najważniejszą częścią są zasady pisania o przemocy wobec kobiet. Przede wszystkim należy używać języka pełnego szacunku i nie obwiniać osoby doświadczającej przemocy – zamiast tego warto stosować neutralne określenia, np. survivor – „ ocalała” lub „the injured” – pokrzywdzona. Bardzo istotne jest także przedstawianie przemocy jako problemu społecznego, wynikającego m.in. z nierówności płci, a nie jako pojedynczego, odosobnionego przypadku . Teksty nie powinny być sensacyjne ani przesadnie dramatyczne, ponieważ może to zniekształcać obraz zjawiska i utrwalać stereotypy.
ONZ podkreśla również konieczność ochrony godności i prywatności osób doświadczających przemocy – nie należy ujawniać ich danych ani narażać ich na dodatkowe niebezpieczeństwo. Ważna jest rzetelność przekazu, opieranie się na faktach oraz unikanie uprzedzeń. Dobrą praktyką jest także podawanie informacji o dostępnej pomocy i instytucjach wsparcia .
Podsumowując, media powinny informować o przemocy wobec kobiet w sposób odpowiedzialny, szanujący godność osób poszkodowanych, wolny od stereotypów i pokazujący szerszy, społeczny kontekst tego zjawiska.
