Raport ukazuje studium przypadków sposobu opisywania i mówienia o kobietobójstwach w polskiej prasie i mediach. Autorka wyróżnia sześć głównych typów szkodliwych narracji obecnych w polskich mediach przy relacjonowaniu kobietobójstw: makabryzację, romantyzację, trywializację, humoryzację, sensacjonalizm oraz stygmatyzację i stereotypizację. Wszystkie one przesuwają uwagę z odpowiedzialności sprawcy i z kontekstu przemocy na elementy bardziej „sprzedawalne”: grozę, erotyzację, żart, szok lub stereotyp.Ukazuje dobre i złe praktyki dziennikarskie w tym zakresie z ostatnich 10 lat.Autorka pokazuje, że problem dotyczy nie tylko newsroomów, ale też badaczy, komentatorów i wszystkich osób pracujących z materiałem dotyczącym przemocy. Praca z drastycznymi treściami łatwo wpada w pułapkę makabryzacji, sensacjonalizacji albo wtórnej wiktymizacji. Jako odpowiedź raport proponuje trzy podejścia: wiktymologię feministyczną, przyjęcie perspektywy ocalałych oraz podejście uwzględniające traumę ich bliskich. Ich wspólny sens jest prosty: materiał o przemocy ma służyć zrozumieniu mechanizmów i edukacji, a nie produkowaniu spektaklu. Skupiając się na warstwie językowej odpowiada na pytania w jaki sposób rzeczowo i w sposób unikający stereotypów, trywializacji i sensacyjnego tonu informować o przestępczości kobietobójczej. Bez pozbawiania podmiotowości i szacunku pokrzywdzonej i jednocześnie demonizowania samych sprawców.
PREMIERA RAPORTU: DZIEŃ KOBIET RAPORT JUŻ NA STRONIE !
