Ekspertyza Alicji Serafin dla „Niebieskiej Linii” odpowiada na pytania o to, jak polskie media opisują przypadki przemocy wobec kobiet zakończone śmiercią, jakie schematy językowe dominują w tych przekazach oraz jak wpływają one na społeczne rozumienie kobietobójstwa. Autorka pokazuje, że język nie jest neutralny – może zniekształcać obraz przemocy, rozmywać odpowiedzialność sprawców i wtórnie (na płaszczyznie symbolicznej) krzywdzić pokrzywdzone i ich bliskich.
Analiza odwołuje się do koncepcji przemocy symbolicznej Pierre’a Bourdieu (fr. violence symbolique) oraz feministycznej teorii prawa (feminist legal theory) Catharine A. MacKinnon, wskazując, że język mediów może utrwalać nierówności i uprzedmiotowienie kobiet. W tym ujęciu sposób opisywania przemocy nie tylko relacjonuje fakty, ale współtworzy społeczne postawy wobec nich.
Serafin wyróżnia sześć szkodliwych narracji: makabryzację, stygmatyzację i stereotypizację, romantyzację, trywializację, sensacjonalizm oraz humoryzację. Każda z nich odsuwa uwagę od istoty problemu, sprzyja jego uproszczeniu i może przyczyniać się do bagatelizowania przemocy – nie tylko w odbiorze społecznym, ale także w jej postrzeganiu przez przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości.
Autorka nie postuluje jednak, by media przestały pisać o przemocy. Przeciwnie – podkreśla, że ich rola jest kluczowa. Zwraca uwagę, że wraz z publikowaniem treści dotyczących spraw przemocy wobec kobiet wiąże się ogromna odpowiedzialność: za język, za sposób przedstawienia pokrzywdzonych i sprawców oraz za wpływ, jaki przekaz wywiera na społeczeństwo. W sprawach tak wrażliwych jak przemoc wobec kobiet słowo nie jest tylko narzędziem opisu – ma realne konsekwencje społeczne. Autorka wskazuje dobre praktyki dziennikarskie w tym zakresie oraz odwołuje się do wytycznych organizacji miedzynarodowych.
